Hipsterskie foto z rana jak śmietana.

"I tak, psim swędem, Lazar skończył pierwszą klasę szkoły milicyjnej w Sarajewie. Kiedy przyjechał na wakacje do Lešća, rodzina z trudem go poznawała. Nie dlatego że wyrósł i zmężniał, wystrzelił jak tatarak z wody, tylko stał się opryskliwy, prawie gburowaty, jak prawdziwy milicjant. W dodatku złapał tę sarajewską wymowę, pełną jakiejś przytajonej groźby i ponurej podłości, i postępował tak, jakby już był prawdziwym posterunkowym, gotowym jutro zastąpić starego i głuchego Đukę Pribanicia, który, szeptano wokół, kiedyś donosił, kto w gospodach w Gospiciu i Otočcu chwalił Stalina, i potrafił, szeptano, choć może z lekką przesadą, poznać po oczach, czy ktoś jest za Stalinem, czy za Titą. Nie potrzebował wiele, wystarczyło, że spojrzał, i już widział, jak komu błyszczą: po stalinowsku czy po titowsku, więc kiedy Jozowi Oreškoviciowi urodził się syn, Đuka przyszedł odwiedzić położnicę, włożył małemu dukat pod poduszkę, spojrzał mu w oczy i powiedział:
– Oj, skończy na Nagiej Wyspie, Mikojanem mu z oczu patrzy, lepiej, Jozo, utop go jak kociaka, żeby ci nie narobił kłopotów."

Miljenko Jergović

W końcu chwila wolnego.

"Proszę bardzo. Dwie kobiety, dwa kwiaty z najgłębszych prowincji Wielkorosji. Dwie poetessy, czy też raczej dwie poetki, nie, przepraszam – dwaj poeci, bo obecnie w ich środowisku do dobrego tonu należy powtarzanie za Cwietajewą-Achmatową (Gorenko?), że słowo „poeta” nie ma rodzaju żeńskiego, w związku z czym ja, stary zboczeniec, oczyma wyobraźni widzę już cały ten babiniec z dorodnymi penisami i – co najważniejsze – z jądrami w odpowiednim miejscu."

Jurij Andruchowycz

"– Zaczęli pytać, do czego należałam. Mówię: „Stronnictwo Narodowe”. Pytają: „Kto był tam najważniejszy?”. No Roman Dmowski, odpowiadam. A gdzie on jest? Na Bródnie. Ale gdzie dokładnie? No przy głównej alei, widać grób. Wtedy bardzo się wściekli, ale nie dostałam."

Gabriela Kołnierzak-Klimczak

"One of the things they told us was that if a boy or a man went into church, he had to remove his hat in order to honor the presence of God, but they had already told me that God was everywhere. So I used to wonder, ‘Well if God was everywhere, why would you even own a hat?’ Why not show your respect, don’t even buy a fucking hat!"

George Carlin

"Tylko gorące gorzkawe wonie upału i zbutwienia.
Cały Grochów tak pachniał. Wszędzie zakradało się nieplewione zielsko, ugór i nieużytki. Wieś już się skończyła, lecz nic się nie zaczęło. Baraki, spłowiała papa, parter. Miasto wstawało gdzieś w oddali. Z wysokich nasypów Olszynki widać było czerwone zachodzące słońce i czarną sylwetkę Pałacu Kultury. Ale to było później. Teraz spacerowałem z matką za rękę. Bała się, że zginę, że porwą mnie Cyganie, że pochłonie mnie to miasto złożone z dwupiętrowych kamienic przy głównej ulicy i plątaniny zaułków na tyłach. Cieniste, ciche uliczki miały wygląd powiatowych peryferii. Stamtąd zresztą wzięły swoje nazwy: Biłgorajska, Stoczkowska, Łukowska, Lubartowska, Nasielska, Pułtuska, Serocka. Powojenny migrujący lud, mięso armatnie industrializacji i komunizmu, czuł się jak u siebie. Jakby nie wyjechał z rzeczywistego Biłgoraja, prawdziwego Lubartowa, prawdziwego Serocka, nie opuścił serca i sedna tego kraju. Wystarczyło zejść z Grochowskiej i było jak w Sokołowie. Ale matka trzymała mnie za rękę, żebym nie zginął. Jesienią przyjeżdżały wozy zaprzężone w ciężkie konie. Podkowy krzesały iskry na kocich łbach. Można było kupić ziemniaki i węgiel. Miałem pięć lat i byłem samotny."

Andrzej Stasiuk

"Po drugiej stronie Grochowskiej przy Zamienieckiej był bazar. Gdzieś niedaleko była cukiernia z malowidłami na ścianach, które przedstawiały smukłych Murzynów na żółtym pustynnym tle. Ale równie dobrze mogła to być plaża. Gdybym dziś poczuł zapach tamtego wnętrza, na pewno bym go rozpoznał. Ciała Murzynów miały ten sam kolor, co pączki w szklanej witrynie. Dlatego wydawało mi się, że ci Afrykańczycy są w gruncie rzeczy jadalni, że mają słodki smak."

Andrzej Stasiuk

"

Lekcja 6

Te ręce, które łaskawie podają
rybę na talerz tudzież polędwiczkę
drugiej świeżości i inne kotlety,
niech spierdalają.

Te ręce, które zawsze oblekają
się w folię niczym w zdechłą rękawiczkę,
aby usunąć zawartość kuwety,
niech spierdalają.

Te ręce, które bezwzględnie ściągają
w środku serialu dla niepełnosprawnych
kota z fotela i przenoszą go na,
niech spierdalają.

Te ręce, które znienacka rzucają
piłką o ścianę, jakby już zabawnych
bardziej zabawek nie było niż ona,
niech spierdalają.

Te ręce, które chodź kotku się pieścić,
te ręce, które on nie chce się pieścić,
i te, które czy on będzie się pieścić,
niech spierdalają.

Innymi słowy, ja, kot oryginalny,
i bardziej autyk niż artysta, mówię
wam z wysokości szafki na półbuty:
niech spierdalają.

"

Tomasz Majeran

"W ogóle wszędzie w Galicji pito dużo, zwykle gorzałkę, do której Hucułowie lubili dodawać paprykę, tłuczony pieprz lub miód – nigdzie jednak nie pito tyle co w Żabiu. Jak pisał Stanisław Vincenz, miejscowy wójt, niejaki Petro Szekieryk-Donykiw, często się skarżył, że odkąd mieszkańcy Żabia posiedli sztukę pisania, imię Pana Boga, Hospod-Boh, piszą przez małe „h”, ale słowo horiwka, czyli gorzałka, rozpoczynają z szacunkiem od wielkiej litery.
(…) W Słupejce znajdował się też szpital dla syfilityków. Syfilis uchodził wśród Hucułów za „chorobę domową” i od wielu dziesięcioleci miał charakter endemiczny, co niektórzy autorzy tłumaczyli swobodą seksualną huculskich górali. Opowiadano o niej prawdziwe cuda. Jak donosił Przewodnik po Galicji Hartlebena (z 1914 roku), zdarza się tam, że ojciec żyje z córką, a dziadek z wnuczką; ojciec jest jakoby wręcz zobowiązany postarać się o potomstwo, jeśli synowa nie zachodzi w ciążę. Z pewnością była w tym złośliwa przesada, ale nie ulega wątpliwości, że dziedziczony syfilis często prowadził do narodzin kretynów i idiotów, którzy rzecz jasna umierali zazwyczaj już w wieku wczesnodziecięcym.
Ale nawet jeśli dzieci przychodziły na świat zdrowe, nie miały łatwego życia. Wiele matek podwało noworodkom pomyje na łyżeczce, aby później, broń Boże, nie wyrosły z nich „francuskie pieski”. Poza tym dzieci chodziły samopas lub pod „opieką” starszego rodzeństwa. Matki bały się jedynie troli i leśnych strzyg, o których Hucułowie wiedzieli, że rodzą one głupie potomstwo i chętnie zamieniają je potem na mądre dzieci ludzkie. Jeśli Hucuł miał pod swoim dachem takiego gamonia, mógł uciec się do niemal pewnego środka, by skłonić leśną strzygę do zamiany zwrotnej: wystarczyło tylko grzmocić podrzutka tak długo i mocno, aż zaczynał rozdzierająco wrzeszczeć; strzyga musiała usłyszeć wrzask i zdejmowała ją litość dla własnego udręczonego pisklęcia; kiedy gasło światło, zwracała dziecko huculskie i znikała ze swoim raz na zawsze. W ten sposób w Żabiu i okolicznych przysiółkach nieraz odbijano upiorom mądre dzieci."

Martin Pollack

"(…) Saul Raphael Landau, był syjonistą i przez pewien czas współpracownikiem Teodora Herzla; przedsięwziął uciążliwą podróż z Wiednia do tej karpackiej wsi w najodleglejszym zakątku monarchii, gdzie nie było restauracji i hoteli, lecz tylko knajpy z gorzałką, niedbale sklecone chałupy, chybotliwe drewniane kładki i błoto po kostki, a uczynił to, ponieważ na pierwszym Światowym Kongresie Syjonistycznym w Bazylei (w 1897 roku) odczytano listy siedmiuset pięćdziesięciu sześciu rodzin z Borysławia, liczących w sumie cztery tysiące dusz; w tych listach żydowscy górnicy naftowi wyrażali swoją gotowość udzielenie niezwłocznej odpowiedzi na wezwanie Herzla i wyjazdu do Palestyny. Był to niespodziewany prezent: tylu podpisów nie zebrały nawet wielkie gminy żydowskie w Galicji, we Lwowie, Przemyślu czy Tarnopolu. Kiedy Landau czekał na dworcu w Drohobyczu na lokalny pociąg do Borysławia, przeżył, jak się wydaje, drugą niespodziankę: tak zwany „szlak naftowy” był chyba jedyny w szeroko rozgałęzionej sieci kolejowej austriackich prowincji koronnych, na którym pociągi kursowały według „wyznaniowego rozkładu jazdy”: w czasie szabatu, od piątkowego do sobotniego wieczoru, kiedy to wierzącym Żydom nie wolno było podróżować, ruch osobowy wstrzymywano z braku pasażerów."

Martin Pollack

"Dwie rzeczy różniły Drohobycz od podobnych miasteczek regionu: na polach okalających go wsi dojrzewały najsmaczniejsze cebule w Galicji, co przyniosło mu miano stolicy galicyjskich „cybularzy”. A na gościńcu z Drohobycz do Tustanowic grasował podobno wampir, którego plugawy żywot opiewały dzieci podczas wszystkich odpustów w Galicji i Bukowinie: wampirem był Żyd Selman.
Selman Wolfowicz to postać historyczna: żył około 1750 roku i był bogatym żydowskim obywatelem Drohobycza. Wszelako większość przypisywanych mu niecnych uczynków należała raczej do legendy. Selman miał pod kontrolą wszystkie dochody miasta i przyległych wsi, nawet rusińskich świątyń. Trzymał klucze do kościołów, tabernakulów, chrzcielnic, dzwonnic i kazał sobie za wszystko płacić: za msze, chrzty, śluby i pogrzeby. W końcu stał się tak arogancki i żądny władzy, że obywatele zbuntowali się przeciw niemu, wygnali go z miasta, a kiedy potajemnie wrócił, skazali go na śmierć; aby uniknąć stryczka, Selman Wolfowicz przyjął jakoby wiarę chrześcijańską i wstąpił do klasztoru bazylianów w Drohobyczu. Jednak po śmierci Selmana jego duch nie zaznał spokoju, błąkał się, a po nocach wracał do miejsca swojej niesławnej działalności, do świątyni rusińskiej, gdzie niszczył sprzęty oraz konfesjonały i wyczyniał różne bezeceństwa. Aby położyć temu kres, obywatele wykopali zwłoki Selmana, odcięli im głowę, a tułów zatopili w bagnie przy drodze do Tustanowic. Tam właśnie Żyd Selman miał czyhać potem na bogobojnych wędrowców jako wampir."

Martin Pollack

Polish fans stood and applauded on 54th minutes of this matchday matches - only Lech “supporters” refused to give this last token of respect…

Włodzimierz Smolarek, one of legends of Polish football, died on Wednesday. Here is minute of silence for him.

"(…) podtrzymywałem godnie ów wątek czy odnogę szerokiego nurtu cywilizacji współczesnej, wychowującej młodzież w duchu warietyzmu filozoficznego: warietyzm jak wiadomo jest to pogląd, według którego należy wszystkiego w życiu zakosztować. Ta dość swobodna teoria, usprawiedliwiająca co drobniejsze grzechy i wykroczenia etyczne, nader optymistyczna w ocenie przeciwności losu, ogarniała przed wojną młode dusze wraz z grawerowanym przez film, radio i reklamę dwudziestowiecznym obrazem świata. Nakazywała żyć bujnie, a jednocześnie budziła tęsknoty za poprawnością, za własnym kandydowskim ogródkiem, niosła twórczą dynamikę, pomieszaną dokładnie z elementami destrukcji. Rzecz jasna, jej dni chwały i największej przydatności przypadały na okres traperskiej Ameryki, cywilizacji pionierów, poszukiwaczy złota i smukłych desperados o ciemnych sercach i nieugiętych charakterach, dopuszczających się różnych podłości, aby nawodnić ziemię lub zbudować linię kolejową; przychodzili oni do nas pod postacią Tomów Mixów i Ken Maynardów w ciemnościach zaplutych salek kina „Forum”, „Gloria”, „Bajka” lub „Czary” i tam, w zaduchu i ciasnocie, przekazywali nam z zadeszczonej, zużytej taśmy filmowej swe ideały, uroki życia i wzorce moralnego piękna, o pięćdziesiąt lat za późno. Cóż bowiem, poza westchnieniem zazdrości, mogło łączyć warszawskiego wyrostka z ciasnego, drobnomieszczańskiego mieszkania, obarczonego szkolną monotonią i kłopotami rodziców, z zakurzoną słonecznością fabrykowanej w Hollywood Arizony, z ciepłem i urzekającą wizją lepszego świata Haroldów Lloydów i Buster Keatonów, jaką produkował niemy film wczesnych lat dwudziestych na kalifornijskim magicznym tle."

Leopold Tyrmand