narodzie durny tak bardzo…

Wyświetl w wysokiej rozdzielczości

Lubię narzekać na jakość przestrzeni publicznej w Warszawie, że brzydko, że wszędzie reklamy i psie gówna. A tymczasem w Sztokholmie z każdej strony w metrze atakuje takie straszydło. Okropny jest ten plakat. Musical rodzinny, w życiu bym rodziny na coś takiego nie zabrał.

Czerski – Ojciec odchodzi

Mamy w Warszawie takie skrzyżowanie – Chmielnej i Brackiej. W tym właśnie miejscu znajdują się dwa miejsca, w których lubię zaopatrywać się w dobra kultury – po jednej stronie znajduje się Traffic, w którym co jakiś czas załamuję się nad sobą przy kasie. Po drugiej stronie skrzyżowania znajduje się miejsce bardziej przyjazne portfelowi – skład taniej książki Dedalus. W czasie ostatniej wizyty zostawiłem tam mniej i kupiłem dwie książki – jedną Herthy Müller, drugą Piotra Czerskiego. Dziś o drugiej pozycji.

Autor zjednał moją sympatię jakiś rok temu – przy okazji zawieruchy z ACTĄ, gdy wraz z Jarosławem Lipszycem tworzyli tło intelektualne dla całego ruchu przeciwko kretyńskiej umowie. I przebierając w stosach książek trafiłem na znajome nazwisko i nieznajomy tytuł – „Ojciec odchodzi”. Spojrzałem, 4pln, biorę. Wziąłem i przeczytałem – potrzebowałem czegoś krótkiego i względnie lekkiego po lekturze dłuższej książki w obcym języku (biografia Zlatana w oryginale).

Bezrefleksyjnie podszedłem do tytułu, wrzuciłem do torby i zostawiłem na później. A sytuacja jest przypadkowo nieprzypadkowa. Bo książka dotyczy sytuacji podobnej do tej, w której się obecnie znajdujemy – sede vacante na tronie piotrowym. Ale książka jest o tym momencie przed – wyczekiwaniu czy ten „stary człowiek odejdzie”.

Z perspektywy czasu mógłbym zacząć opowiadać, że mnie – trzynastoipółwówczaslatka – ani trochę nie ruszyło i byłem cyniczny. Trochę ruszyło. Ale teraz widzę, że B16 był lepszym papieżem od JP2 i że odszedł bardziej z klasą.

Nie wiem, może teraz bredzę, ale znajduję w „Ojcu…” jakiś pierwiastek z Masłowskiej, który bardzo mi odpowiada. Opis tej polskości, tej, którą tak kocham nienawidzić.

Polecam. Można za darmo, tutaj.

"czemu rap? mnie odbierał Murzyn z porodu"

Smagalaz

"krótkie portki, zdarte kolana ,strzał z procy,
nigdy nie stracić naiwności z tamtych dni,
przecierać oczy ze zdumienia i ciekawości,
i w niewinności żyć po swojemu,
i nawet idąc pod wiatr, nadawać sens istnieniu"

Eldo

"samotnym podawać dłoń, pokazać świat który się śmieje"

Eldo

Okej, więc sprawa ma się tak - jakiś czas temu obejrzałem wywiad Rawicza z Noonem z cgm.pl. Fajna, ciekawa rozmowa, ale moją uwagę przykuła jedna pierdoła. Album Bleak Output wydano we wczesnym 2001, Noon urodził się w 1979. Czyli miał jakieś 21 lat.

21 lat.

21.

Tyle co ja. I jeszcze gorzej - Światła miasta 2000, Muzyka klasyczna 2002… a co ja osiągnąłem w jego wieku?

A, w tym roku prokurator zdjął łapę z roczników 1998. Też się staro czujecie? Mam nadzieję.

Wyświetl w wysokiej rozdzielczości

Wylacz drukarke w trakcie drukowania, wlacz z powrotem i sprobuj odroznic efekt od dowolnego dziela sztuki nowoczesnej.

Wyświetl w wysokiej rozdzielczości

Parę razy już w życiu leciałem, ale jeszcze nie z wiolonczelą jako współpasażerką. Ryanair jednak nie jest tak dowcipny jak Easyjet, który wymaga kupna biletu na nazwisko Mr CELLO.

Wyświetl w wysokiej rozdzielczości

Dobry wieczór.

Masakra, jak mi się coś wkręci - już jakiś czas słucham tego albumu (nie żebym katował, ale czasami) i nagle się skapnąłem, że często pojawia tu się strasznie wieśniacka sekcja dęta, jak z czołówki jakiegoś serialu z lat 80. (nie wiem, może Zeus coś takiego wysamplował). I teraz już to zawsze słyszę.

Ładne.

"[…] ruszyliśmy ku granicy, te właściwie parę kilometrów. Kiedyś nie mogłem przyzwyczaić się do braku kontroli na europejskich granicach, teraz nie mogłem przyzwyczaić się do kontroli, gdy staliśmy w kolejce samochodów. Ja, który właściwie nie opuszczam Europy i co najwyżej pokazuję dowód osobisty na lotnisku, teraz stanąłem w całkiem sporej kolejce – opuszczaliśmy Unię Europejską. Właściwie to miało swój sens i urok, nadawało tej krótkiej podróży inny wymiar, wagę, stawała się przez to nie weekendowym wypadem, ale poważną wyprawą, choć przecież nie musieliśmy mieć wiz, a serbski celnik machnął tylko ręką, byśmy jechali, opuszczanie Unii jednak jest namiastką dalekiej wyprawy, jakże szybko przyzwyczaiłem się do tego, że jestem obywatelem Europy i nie przekraczam żadnych prawdziwych granic, zbyt łatwo mi przyszło się do tego przyzwyczaić.
W drodze powrotnej znów chwilę staliśmy, Węgrzy bebeszyli skrupulatnie samochody, nie tylko serbskie, każąc niektórym zjeżdżać na bok, ale też austriackie i rodaków, nam kazali otworzyć bagażnik, zapytali się, czy wywozimy papierosy, i kazali jechać. Z dziwną satysfakcją obserwowałem, jak na bocznym pasie trzepią dwa austriackie samochody, każąc wyjmować im jakieś bambetle, była w tym moja osobista mściwość, gdy przypomniałem sobie dawne przekraczania granicy austriackiej i wszelkie upokorzenia, jakich doświadczałem."

Krzysztof Varga

Po koncercie. Szacunek przez naprawdę duże S. Joki niestety nie było.

Maciej Sieńczyk

Przed wyjazdem na erasmusa kupiłem sobie w przejściu podziemnym przy dworcu Zachodnim masę makulatury, w tym kilka numerów Lampy. W lipcowej (7/2012, 100) jest wywiad z Maciejem Sieńczykiem, twórcą cudownych komiksów otwierających każdy numer Lampy oraz innych ilustracji, np. do Masłowskiej. Tylko dlaczego tak cudowny człowiek i jego twórczość jest tak mało znana? Ile osób czyta Lampę? 100? 1000? Ehhhh. Poguglajcie lub kupcie Lampę, może być stara na Zachodnim albo Śródmieściu, i propagujcie.